Knipoog van een Krullevaar

  • 0
    • Emma Bruns

Het was een spannende dag. Zo'n dag waarvan je dagen vantevoren kriebels in je buik krijgt en je tenen blijven spartelen terwijl je eigenlijk wil slapen.

Deze dag, 25 augustus 1990, hartje zomer (voor zover je dat in Nederland kan zeggen) was voor mijn broertje en mij het hoogtepunt van de vakantie.

4 en 5; kinderen waren we. Aardige kinderen. Naïef als een rups met claustrofobie, gedreven als twee zalmen die net beginnen aan hun opwaartse trek in een onstuimige bergrivier. In het strandhuisje hadden we een kalender waarop we de dagen afstreepten. En vandaag was het eindelijk zover: “De grote Domburgse Strandkasteelbouwwedstrijd”

Vanaf de ochtend tot het fluitsignaal van de scheidsrechter die streng tussen de bouwwerken door banjerde, hadden we in opperste concentratie gezwoegd aan ons kasteel. In mijn herinnering tipte het gevaarte aan de miniatuurversie van de Taj Mahal en het Kurhaus bij elkaar. (Op de foto's achteraf bleek mijn verbeelding iets levendiger dan ons sculptuurtalent, maar dat terzijde).

De triomf van de medaille, het ijsje achteraf en het knisperende geluid van het schelpenpad waarover de bolderkar aan het einde van de dag naar huis werd getrokken: ze zoemen als vrolijke herinneringen in m'n hoofd.

Goed. Terzake. Innovatie. Wat is het financiële rendement van een schep en een emmer? Kan Bart Smit garanderen dat een plastic cilinder met een hengsel voor 4euro50 een solide investering is in de ontwikkeling van een kind? Wat is in godsnaam het nut van dat eindeloze geploeter in het zand dat binnen enkele uren met één vingerbeweging van de getijden van het strand wordt geveegd? Wat is nuttig? Wat is vooruitgang? Wat is innovatie?

Als ik aan deze kant een bal laat rollen achter dit scherm en hij komt er aan de andere kant weer achter vandaan; welke film maakt jullie hoofd dan? Meest waarschijnlijk dat die bal achter dat scherm door is gerold naar de andere kant. Toch?

Maar het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat achter het scherm die ene bal tot stilstand is gebracht, en er een andere in de plaats achter vandaan gerold werd. Wat bewijst dit? Dat het ene niet altijd een logisch gevolg is van het andere, ookal lijkt het zo.

Geld is een belangrijk element in onze levens. Althans, dat vinden we allemaal. Dus is het zo. De wereld verkeert zelfs in een financiële crisis. We moeten bezuinigen. En daarom moeten ministers en andere machthebbers zeker weten dat ze geen kat in de zak kopen: “return on investment” heet dat. Innovatie lijkt in deze tijd een kunstje. Je stopt er twee euro in en je krijgt er na een paar jaar vier voor terug. En als dat niet haalbaar is binnen een verkiezingstermijn, wordt het hele project wegbezuinigd. Toch Mark? Doe even normaal.

Het is ook niet makkelijk. Als we een hele klas allemaal een viool geven en vier jaar lang twee keer per week op muziekles sturen, zal er misschien maar eentje uitgroeien tot een virtuoze muzikant. Is dan bij de rest het geld verspild? Wat is de waarde van het feit dat Tim meer interesse heeft gekregen voor klassieke muziek? Dat Fatima beter Nederlands kan doordat ze elke week met een klasgenootje naar die les fietste? Dat Roos later misschien wel drummer wil worden? Hoe bereken je de waarde van onberekenbare bijzaken?

Nee, innovatie is zeker niet makkelijk. Als coassistent kan ik een infuus prikken. Het is een handeling met een resultaat; een middel om een patient beter te maken. Het kost een bepaald bedrag en je weet wat je ervoor krijgt. Als coassistent kan ik ook een angstige patient geruststellen. Maar een hand vasthouden, dat staat niet in het DBC-systeem. Waar zet je dat neer in een ziekenhuisbegroting?

Ik vertel jullie natuurlijk niets nieuws. Het leven draait niet alleen om geld. Daarom schrijven we liefdesbrieven, drinken we meer wijn dan goed voor ons is en bouwen we af en toe een zandkasteel. Het leven lijkt soms een stuiterbal in een kamer met een kleine deur. We tasten alle opties af tot we stuiten op iets dat past. Toevallig en achteraf netjes beargumenteerd. Zo gaat dat meestal. Wie van jullie leeft nu zoals hij zeven jaar geleden had gedacht dat het zou zijn?

Heraclitus zei het al: “Het leven is als een rivier. Je kan je voet maar een keer in dezelfde stroom stoppen.” Verandering is zeker, vooruitgang te betwijfelen. Maar zonder verandering, geen vooruitgang. Als we willen dat alles blijft zoals het is, moet alles wel veranderen.

Ik sta hier vandaag op het “Pluk Innovatiefestival.” En wie Pluk zegt, zegt Petteflet. Met de Stampertjes, mevrouw Helderder en ... de Krullevaar. De Krullevaar is eigenlijk een uitgestorven vogel. Soms ben ik bang dat innovatie ook uitsterft; als een zankasteel wordt weggevaagd.

Dan zit ik in een oude bureaustoel met een bijna lege balpen op een vergeeld doordrukvel een medicijn voor te schrijven voor een dement omaatje met darmkanker. Dan mijmer ik wel eens over de zandkasteelbouwwedstrijd. Maar misschien, misschien is het wel net zoals de Krullevaar. Als je er maar in gelooft, blijft iets altijd bestaan.

blog comments powered by Disqus